De lokroep van de literaire schemerzone

Je wordt er als lezer tegenwoordig mee om de oren geslagen. Om de haverklap duiken er onafgewerkte manuscripten, fragmenten van een particulier dagboek of niet voor publicatie bestemde jeugdwerken op van overleden schrijvers, om maar te zwijgen van teruggevonden correspondentie. Gretig en begeleid door enige opwinding worden die toch in boekvorm uitgegeven. Kijk maar naar wat laatst met Truman Capote, Marguerite Duras, Julien Green, Jack Kerouac en Virginia Woolf gebeurde. Vaak verrassend én kwalitatief hoogstaand, soms ook een behoorlijke afknapper. Het bevredigt natuurlijk de drang naar volledigheid én is natuurlijk gefundenes Fressen voor de literatuurwetenschapper- en historicus. Maar gebeurt het altijd met respect voor de wil van de schrijver en zijn oeuvre? En verantwoordt het niveau van de vondsten altijd publicatie? Betekent het meer dan puur literair voyeurisme? Le Figaro besteedde aan deze relevante vragen een boeiend dossier, met onder meer ook aandacht voor de onlangs verschenen Cahiers de la guerre et autres textes van Marguerite Duras (zie eerder DPM-bericht).
Tags:
Geplaatst door Dirk Leyman op 25-11-2006
Verwante berichten
Reacties
Er werden nog geen reacties geplaatst.
Geef uw mening