Uitgever Raphaël Sorin over Houellebecq: 'Zijn manuscripten ogen onberispelijk'

De weliswaar verwachte toekenning van de Prix Goncourt aan Michel Houellebecq heeft bijzonder veel inkt doen vloeien, in de Franse pers, maar ook ver daarbuiten. Zo had Libération een interview met Raphaël Sorin, die er prat op kan gaan Houellebecq ooit te hebben gelanceerd, hem uitgaf bij Flammarion en ook bij Fayard, en steeds close is gebleven met HB.

"Toen Houellebecq in 1994 debuteerde met Extension du domaine de la lutte, wou hij per se bij Maurice Nadeau uitgegeven worden omdat hij Georges Perec bewonderde. Ik hield me bezig met de literatuur bij Flammarion en zei hem dat ik alles wat hij vervolgens publiceerde zou uitgeven. Waarna Houellebecq mij een gedichtenbundel bezorgde - Le Sens du combat, die in 1996 verscheen en hem de Prix de Flore opleverde. Houellebecq werkte toendertijd als informaticus bij de Assemblée nationale." Sorin zegt dat hij Charles-Henri Flammarion ervan kon overtuigen om Houellebecq een tijdlang te betalen zodat hij zich integraal kon wijden aan het schrijven van Les Particules élémentaires, dat in 2001 verscheen. "Ik herinner me dat ik het manuscript in één nacht uitlas. De volgende ochtend ging ik naar Flammarion toe en sprak de memorabele woorden: "We hebben hier een meesterwerk in handen." Sorin gaf ook Plateforme uit en een essaybundel, maar Sorin verliet een tijdlang Flammarion en Houellebecq gaf La Possibilité d'une île uit bij Fayard. Later keerde Houellebecq terug naar Flammarion.

Sorin: "In totaal hebben we zo'n tien jaar samengewerkt, als een koppel dat elkaar langzaamaan wel begint te kennen. Werken met Houellebecq is eigenlijk heel eenvoudig. Je hoeft als uitgever niets te doen. Zijn manuscripten zijn impeccables, het zijn livres à temps. Wel heeft hij er behoefte aan om zich ondersteund te voelen, hij moet aangemoedigd worden. Niets meer dan dat. Er doen veel wilde, onsympathieke verhalen over hem de ronde, zoals dat hij een grote drinkebroer is. Maar men kan geen alcoholicus zijn en dergelijke boeken schrijven, zeker niet aan dat ritme. Men kan wél dichter zijn en dronkelap, maar voor een romanschrijver ligt dat veel moeilijker." Volgens Sorin bezit Houellebecq ook een groot en ontregelend gevoel voor humor. "En toen hij tweemaal eerder de Goncourt miste (met Les particules élémentaires en La possibilité d'une île), nam hij dat zwaar op, maar de volgende ochtend was hij dat alweer vergeten." Wel, zegt Sorin, tilde hij nogal aan de recente verwijten van Wikipedia-plagiaat. Hij vindt Houellebecq trouwens helemaal geen provocateur: "In zijn boeken slaat hij waar het pijn doet, hij neemt het seksuele toerisme, het islamterrorisme en de hedendaagse kunstmarkt op de korrel, maar provocatie, nee dat niet. Houellebecq is in de eerste plaats een dichter, dat wordt wel eens vergeten. (...) De echte schandalen van het leven volgens Houellebecq zijn ziekte en dood. En zijn laatste boek La carte et le territoire gaat in grote mate daarover."  

Andere interessante Houellebecq-bijdragen van de laatste dagen in de Franse pers:

°°Houellebecq, un sociologue Prix Goncourt.

°°Houellebecq, superstar mondiale: "D'Amsterdam à Pékin en passant par Moscou, le nouveau prix Goncourt Michel Houellebecq est accueilli comme une véritable vedette planétaire." La carte et le territoire krijgt nu al vertalingen in 27 landen en er komen er elke dag bij.

°°De auteur zelf, blijft er relatief kalm onder, rookt en vertelt hoe hij de Prix Goncourt-dag en "le choc physique" door de persmeute heeft ondergaan, bij Le Nouvel Observateur: "Ce n'est pas moi qui me suis assagi." Het filmpje hier van de toeloop is niet te missen. Blijkbaar glipte hij langs de keuken van restaurant Drouant binnen: "Non, je n'ai pas déjeûné." En Le Nouvel Obs: "Un Goncourt de haute lutte."

°°Het magazine Les Inrockuptibles, altijd al behorend tot de trouwste pleitbezorgers van Houellebecq, legde het vervolg van de dag vast en ging op zwier met Michel: "J'ai fêté le Goncourt avec Michel Houellebecq." En: "Entre Michel qui a eu le Goncourt, et Virginie Despentes le Renaudot, c'est une génération, notre génération, qui a enfin gagné !" s'exclame, heureux, Beigbeder."

°°L'Express: Houellebecq, enfin ou hélas?

°°Libération: Le poète qui rêvait d'être rock star.

°°Of toch vooral een komisch auteur. Wel volgens de Amerikanen: "Depuis le début, les Américains considèrent Houellebecq comme un auteur comique."

°°En Houellebecq bij France Inter.

Tags: Franse literatuur
Geplaatst door Dirk Leyman op 11-11-2010
Verwante berichten
Reacties

Dank voor de berichtgeving. Ik lees helaas geen Frans maar dankzij de verhelderende stukjes van De Papieren Man blijf ik toch op de hoogte. Hopelijk spoort de toegenomen populariteit van H. de Arbeiderspers aan om ook zijn dichtbundels te vertalen. De hoogste tijd!

geplaatst door Joep op vrijdag 12 november 2010 om 00u18
Geef uw mening