Lijstjesziekte 2010 - Wineke de Boer

Ook De papieren man is in extremis getroffen door de lijstjesziekte. In deze laatste week van het jaar serveert elke Papieren Man (en Vrouw) u zijn persoonlijk lijstje met beste boeken van 2010, soms met een paar opvallende nieuwsfeiten of literaire momenten erbovenop. Recensente Wineke de Boer, die in 2010 DPM vervoegde, zoekt het in de Franse literatuur.

 

Michel Houellebecq heeft ongetwijfeld een van de beste boeken geschreven die het afgelopen jaar verschenen. In La carte et le territoire kruipt hij op overtuigende wijze in de huid van een beeldend kunstenaar, en laat zien dat de wereld van de schone kunsten er een is van schone schijn waarin de ‘markt', net zoals in elk ander domein van de samenleving, bepaalt wie er wint en wie er verliest. Maar hij toont zich ook van zijn menselijke kant in het beschrijven van een vader-zoonrelatie en een voorzichtige poging tot vriendschap die bruut wordt afgebroken. Aan de Nederlandse vertaling van de 400 pagina's tellende roman wordt gewerkt door Houellebecqs vaste vertaler Martin de Haan. Deze zal in mei 2011 verschijnen.
Voor mij was de schrijver Albert Cossery de ontdekking van 2010. Deze dandy die de luiheid tot levenskunst heeft verheven, werd in 1913 geboren in Caïro en stierf twee jaar geleden in Parijs. Van het kleine oeuvre dat hij naliet verscheen het afgelopen jaar de verhalenbundel De mensen die God vergat, in de voortreffelijke vertaling van Mirjam de Veth. De vijf verhalen worden bevolkt door leeglopers, straatvegers, slaapkoppen en gierige huurbazen. Cossery vat ze in een decor dat ongelooflijk armoedig is, maar door zijn nauwgezette beschrijvingen surrealistische trekken krijgt. Om te lachen en huilen tegelijk.
Van een heel andere orde is Drie sterke vrouwen van Marie N'diaye. Deze Franse schrijfster met een Senegalese achternaam schrijft realistische verhalen en romans, maar met een vleugje mysterie. Ook in dit boek komen haar personages weer in, op z'n zachtst gezegd, nare situaties: van een vrouw die haar autoritaire vader en haar luchthartige verloofde het hoofd moet bieden via een zwetende keukenverkoper met aambeien, wiens vrouw vreemdgaat, die op het punt staat een onschuldige, slapende man te vermoorden, tot een meisje in Senegal met een enorme ontstoken wond aan haar kuit dat zich, verzwakt en ziek door de honger, moet prostitueren om geld te verdienen voor haar reis naar Europa. Uiteindelijk weten de hoofdpersonen van deze roman in drie delen boven zichzelf uit te stijgen en loopt het goed af. Al betekent dat wel voor een van hen dat ze sterft. Marie N'diaye van wie je tot nu toe geen boek kon lezen zonder je ellendig te gaan voelen, heeft met Drie sterke vrouwen haar meest optimistische boek tot nu toe geschreven.

 

Morgen: Hans Cottyn

Tags: Franse literatuur
Geplaatst door Wineke de Boer op 29-12-2010
Verwante berichten
Reacties
Er werden nog geen reacties geplaatst.
Geef uw mening