PRESSE PAPIER # 2 'Harde feiten' van Ilja Leonard Pfeijffer

Tweede aflevering van deze boekenrubriek, met ditmaal aandacht voor de 100 mini-romans van Ilja Leonard Pfeijffer uit Harde feiten.

De Nederlandse auteur annex literaire krachtpatser Ilja Leonard Pfeijffer is nooit van een kleintje vervaard geweest. Onlangs nog rondde ‘de man van vele manieren' een memorabele tocht naar Rome af op een oude Batavuskoersfiets. Het resulteerde in het openhartige en uiterst lezenswaardige dagboek De filosofie van de heuvel. Daarin werd het woelwater uiteindelijk verrassend ‘zen'. Ondertussen had de literaire speelvogel en graecus zichzelf in alle stilte een nieuwe uitdaging opgelegd, waarmee hij nu trots naar buiten komt.

Harde feiten (De Arbeiderspers) komt voor uit een formele beperking: Pfeijffer schreef honderd romans die stuk voor stuk niet langer mochten zijn dan vijfhonderd woorden. Geen experimentele verhalen of prozagedichten maar wel degelijk "volwaardige vertellingen met een kop en een staart." Dat is een fraai mondvol, voor wat in wezen een nogal ongelijksoortige collectie akkefietjes, kortverhalen, notities en glossen is, waarin Pfeijffer voortdurend van timbre verandert. Regelmatig gaat hij de scabreuze toer op - 'honden' bijten in meisjesbillen, een man zweert het neuken af maar krijgt dan pas de vrouwen als vliegen aangekleefd en er is een pornoverslaafde geluidsman. Zelfspot is er ook in alle maten en formaten: "Ach. Arme Ilja. Hij kon niet tegen kleine, blondje meisjes, dat was zo'n beetje zijn grote probleem." En het zou me niet verbazen als in het stukje ‘Gemiddelde zorgen' de schrijver ironisch zijn eigen status vat: "Ik heb niets om over te schrijven. Ik ben al tijden veel te gelukkig. Minstens een week."

Pfeijffer voert ook Griekse goden, Einstein en zelfs meesters in de Oosterse vechtkunst op. Hij laveert in deze maskerades tussen meligheid en puntigheid en ze vallen bij voorkeur niet in één hap door te slikken maar als amuse-gueules. Zijn wendbare stijl trekt je telkens weer over de streep, ook als het verhaal wat fladdert of de pointe geheel uitblijft. Toch zit het venijn ook vaak in de staart. Pfeijffer is misschien zelfs wel even in de leer gegaan bij De oorgetuige van Elias Canetti, want Harde feiten is in zekere zin een schalks compendium van wispelturige karakters.

 

In de rubriek Presse-papier signaleert en proeft De papieren man regelmatig net verschenen boeken: literatuur, waardevolle literaire essayistiek, boeken over boeken, bibliofiele uitgaven, typografie, fotografie en veel meer.

Tags: Nederlandse literatuur
Geplaatst door Dirk Leyman op 23-04-2010
Verwante berichten
Presse-papier
Reacties
Er werden nog geen reacties geplaatst.
Geef uw mening