Eerbetoon aan vlijmscherp theatercriticus Wim van Gansbeke

Toen de Vlaamse theatercriticus Wim Van Gansbeke op 16 februari 2008 overleed waren de reacties unaniem: Vlaanderen verloor een onomwonden eerlijk en gezaghebbend criticus, met een hekel aan gezapigheid en volkomen doordrongen van het belang van theater. Van Gansbeke hanteerde naar eigen zeggen heel eenvoudige vuistregels: "Het moet eerlijk zijn, er mag niet worden geneuzeld en er mag niet pseudo worden gedaan. En als er wordt geacteerd, mag er niet geïmiteerd worden." In Stomp niet af, stomp terug. Twintig jaar theaterkritiek bundelt recensent Wouter Hillaert nu zijn honderd spraakmakendste kritieken, aangevuld met interviews, opiniestukken en lezingen van de criticus. Het boek, een initiatief van het Vlaams Theaterinstituut VTi, de Buren en De vrienden van Wim, brengt niet enkel een ode aan een curieuze man maar duidt tevens de theatergeschiedens van het laatste kwart van de vorige eeuw. Uitgeverij EPO koppelt de boekpresentatie op 26 augustus in de Antwerpse De Singel, tijdens het Theaterfestival, aan een debat over de hedendaagse kritiek met o.m. Pieter T'Jonck (De Morgen) en Jan Hautekiet (VRT). Na een interview van Gommer Van Rousselt met samensteller en inleider Wouter Hillaert blazen aanstormend theatertalent Thomas Bellinck, Michiel Soete en Jeroen Vanderven de recensies van Wim Van Gansbeke nieuw leven in.
Wim Van Gansbeke maakte naam met zijn radioprogramma Happening bij omroep Brabant. Van 1976 af bracht hij tien jaar lang, op meeslepende en bevlogen manier op vrijdagochtend verslag uit van theatervoorstellingen. Zijn radde spreekstijl en vlijmscherpe kritieken, geuit in een schitterende taal, nestelden zich in het collectief geheugen van radioluisterend Vlaanderen. Toen men Radio 2 omturnde tot familiezender hield Van Gansbeke het voor bekeken en trok na een kort intermezzo bij Studio Brussel naar de krant De Morgen waarvoor hij vijf jaar lang theaterrecensies schreef. Daarna was hij even dramaturg bij NTG en tot 2000 adviseur bij Het Toneelhuis. De laatste jaren van zijn leven bracht hij door in het Franse Mauzac waar hij samen met zijn partner een pension runde. Van daaruit keek hij in februari 2003 in een uitvoerig interview met Marianne van Kerkhoven voor het tijdschrift Etcetera terug op zijn carrière. Dit stuk werd integraal in het boek opgenomen. In volle bewustzijn van een naderend levenseinde vierde hij op 8 februari 2008 zijn zeventigste verjaardag met een feest in theater Zuidpool. In Bij afwezigheid van historisch besef of de moed om te doden, geschreven naar aanleiding van veertig jaar Theater Malpertuis, pleitte hij in 2007 een laatste maal voor theater met moed, relevantie en vernieuwing. Ook dit stuk werd in het boek verwerkt. Van Gansbeke speelde ook ooit zichzelf, op instigatie van Dirk Pauwels bracht hij in 2004 voor Victoria een opmerkelijke autobiografische solo: het stuk Sulla en de mus, mee op tekst gezet door Josse De Pauw.

Tags: Theater
Geplaatst door Johan Eeckhout op 24-08-2010
Verwante berichten
Reacties
Er werden nog geen reacties geplaatst.
Geef uw mening