Franse éminence grise François Nourissier (83) overleden

De Franse auteur François Nourissier is in Parijs overleden op 83-jarige leeftijd, zo meldt het dagblad Le Monde. Nourissier, bijnaam éminence grise van de Franse letteren, leed al geruime tijd aan de ziekte van Parkinson, die hij in zijn boeken als Miss P omschreef. Hij was tot 2008 lid van de Académie Goncourt, toen nam hij er ontslag om gezondheidsredenen. Nourissier zetelde er ruim dertig jaar en was tussen 1996 en 2002 ook voorzitter van deze Académie die de Prix Goncourt uitreikt.

De op 18 mei 1927 geboren Nourissier, die zijn vader verloor op zijn achtste, studeerde af aan het Institut d'études politiques van Parijs en werkte na de Tweede Wereldoorlog bij een agentschap voor vluchtelingen. Hij debuteerde op zijn 24ste met L'Eau Grise (1951) en toonde zich een groot bewonderaar van Henry de Montherlant, Louis Aragon en Jacques Chardonne. Vervolgens ging hij aan de slag bij de éditions Denoël, waar hij secretaris-generaal werd (1952-1956). Later werkte hij als  hoofdredacteur bij het blad La Parisienne (1956-1958) en als literair adviseur bij uitgeverij Grasset. Nourissier kende alle in en outs van het Parijse literaire leven en had een scherp oog voor nieuw talent. Zo was hij een van de vroegste pleitbezorgers van Michel Houellebecq.

In 1964 verscheen Un petit bourgeois, het gestrenge zelfportret van een man die schreef: "Ik hou niet van mezelf, ik hou niet van mijn leven." Het boek wordt beschouwd als zijn meesterwerk en vormt het tweede deel van een autobiografische trilogie die verder Bleu comme la nuit (1958) en Une histoire française (1966) bevatte, goed voor de Grand prix du roman de l'Académie française. "Zijn eigenaardige stijl, gekarakteriseerd door een magnifieke cadans, toonde een perfecte beheersing van de woordenschat", schrijft Le Figaro. "In al zijn boeken heeft Nourissier het Frans getemd en vooruitgedreven, zoals een cavalerist zijn rijdier: om er het beste uit te halen."  

Vier jaar later ontving Nourissier voor La Crève de Prix Femina. Andere romans zijn Allemande (1973), Le Musée de l'homme (1978), L'Empire des nuages (1981), La Fête des pères (1986). Na Bratislava (1990), een bespiegeling over de zich aankondigende ouderdom, toont Nourissier zich bijzonder productief, met nog een zestal boeken, romans met sociologische inslag, over de Franse politiek of het literaire leven.

In 1994 publiceerde hij Mauvais genre (1994), een interviewboek en in 2000 verscheen nog zijn literair testament A défaut de génie (2000), waarmee hij zijn bitter zelfportret voltooide. Nourissier was gehuwd met Hélène Cécile Muhlstein, schilder gelieerd aan de famille Rothschild. In Eau-de-feu (2008) beschreef Nourissier hun tumultueuze relatie, die getekend was door alcoholisme. Zie ook Libération.

Tags: Obituaries, Franse literatuur
Geplaatst door Dirk Leyman op 16-02-2011
Verwante berichten
Reacties
Er werden nog geen reacties geplaatst.
Geef uw mening