David Sedaris maakt gehakt van Chinese eetcultuur

De Amerikaanse schrijver David Sedaris (1956) heeft zich de woede van geheel culinair China op de hals gehaald. De ook hier te lande zeer populaire auteur (van o.a. Me Talk Pretty One Day uit 2000) was in Beijing om deel te nemen aan het Beijing Bookworm International Library Festival. Na terugkomst schreef hij een hilarisch maar meedogenloos stuk in The Guardian, getiteld Chicken Toenails, anyone? In Sedaris' visie is niet alleen het Chinese eten ronduit smerig maar geldt dit ook voor Chinezen in het algemeen. De eerste verongelijkte reacties van Aziatische Sedaris-fans zijn inmiddels op het internet verschenen (zie bijvoorbeeld hier).

Wat niet hielp bij zijn perceptie van China, zo schrijft hij, was dat hij daarvoor een week in Tokio had doorgebracht, waar het eten 'subliem' was en de vloeren, balies en toiletten 'aggressively clean' waren. Wat bij aankomst in Beijing leek op het geluid van gorgelende espressoapparaten, bleken rochelende en op straat kwattende Chinezen te zijn. Er volgt een verhandeling over hoe en waar Chinezen in het openbaar poepen en plassen. "Mijn reis deed me beseffen dat we allemaal slechts dieren zijn, dat er troep uit al onze openingen komt, ongeacht waar we leven of hoeveel we bezitten."

En dan moet er nog gegeten worden. Op het platteland schuift het gezelschap aan bij een boerengezin dat voor de gelegenheid een haantje slacht. Op het ene moment loopt het beest op het erf nog maden te pikken uit menselijke uitwerpselen en dan is het ineens afgelopen met hem, zo schrijft Sedaris. Een van de vijf gerechten die van het haantje gemaakt worden, is een soepje waar zijn poten vrolijk uitsteken. Sedaris probeert zijn verwachtingspatroon bij te stellen. Zouden we ook van gestold hanenbloed gruwen als het in een luxe Japans restaurant op een prachtig sushi-bord werd geserveerd? Waarom zou je wel schattige lammetjes of zelfs paard eten maar geen hond of kat? Bij een bezoek aan een sjiek restaurant in Beijing waar zowaar goed gegeten en gedronken kan worden, lijkt Sedaris zijn weerzin vervolgens te overwinnen, totdat hij er het toilet bezoekt. Door wat hij daar aantreft, schiet het hem ineens weer te binnen: 'See, you're still in China!'

Van Sedaris verscheen in 2010 het uiterst grappige Squirrel seeks chipmunk - a wicked bestiary, hier verschenen als Eekhrn zkt Eekhrn, in de vertaling van Irving Pardoen. Op 25 september a.s. zal Sedaris in theater Carré in Amsterdam uit eigen werk voorlezen. Het is te hopen dat dit bezoek niet eveneens uitmondt in een veroordeling van de Nederlandse eetcultuur en bijbehorende hygiëne.

Tags: Amerikaanse literatuur, Polemiek
Geplaatst door Marjolein Corjanus op 05-08-2011
Verwante berichten
Reacties

Net terug van drie weken China, o.a. ook bij boerenfamilie (de grootouders van mijn vrouw) aangeschoven voor het eten. Ook een kip vers van het erf geplukt. Als mensen die niks hebben hun eten met je delen dan ben je dankbaar en nederig in het besef hoe goed je het zelf hebt (en bid je stilletjes dat je voldoende immodium bij hebt just in case).

geplaatst door ethelu op zondag 07 augustus 2011 om 11u58
Geef uw mening